خیلی عصبانی هستم

یک وبلاگ برای آزادی مانا نیستانی راه افتاده. اگر دوست دارید لینک آن را در وبلاگ هایتان قرار دهید. کاش اسمی هم از مهرداد قاسمفر برده می شد.
یک موضوعی که از دیروز تا حالا فکرم را مشغول کرده بود این است که چرا خیلی از بچه های روزنامه نگار و اساتید درباره دستگیری مانا و مهرداد و توقیف موقت روزنامه ایران مطلبی ننوشته اند.
می گویم اساتید چون چند تایی از این اساتیدی که الان خیلی هم نوچه دور خودشان جمع کرده اند از همون روزنامه ایران بود که در مطبوعات مطرح شدند. اگر انتشارات روزنامه ایران نبود،آقای دکتر...کی می توانست کتاب هایش را منتشر کند؟
اگر دانشکده خبر نبود فلان خانم روزنامه نگار کجا می توانست روزنامه نگار شود؟ و همان موقع هم در روزنامه ایران کار کند؟ چطور می تواند با مهرداد و مانا سلام و علیک کند و میز کناری آنها بنشیند اما الان که در زندان افتاده اند در وبلاگش یک خط هم ننویسد و از دیدار مانوئل کاستلز از خبرگزاری میراث فرهنگی بنویسد؟من نمی دانم چطور می شود آدم دم از روزنامه نگاری و حرفه یی بودن بزند و اینطور خبرها را ایگنور کند و به جای آن به جشن تولد 50 سالگی فلان استاد بپردازد؟
این محافظه کاری است؟ به گمانم استاد 50 ساله خوب محافظه کاری را در دانشگاه ها یاد داده.
از این پست معلومه که خیلی عصبانی هستم. این و این را هم خواندم و بیشتر عصبانی شدم.اما خوب است که خسرو،علی مصلح و چند نفر (+ + + + + + ) دیگر خیلی پیگیر هستند و مرتب می نویسند.